Mexico beleeft roerige tijden en ik slapeloze nachten. De betonnen Champs-Elysees van de hoofdstad, de Paseo de la Reforma, is volgestouwd met tenten, podia, walmende eetstands ten teken van protest tegen de veronderstelde frauduleuze gang van zaken rondom de laatste verkiezingen. Vanaf de ochtendgloren tot in de kleine uurtjes galmen uit de vele luidsprekers hedendaagse Mexicaanse muziek en stemmen van politiek geengageerde types die kranten voorlezen, danwel kritisch commentaar leveren op de recentelijke ontwikkelingen aan het politieke front.
De ramen in mijn tijdelijk huis in het hartje centrum van D.F. zoals de Mexicanen hun hoofdstad plegen te noemen, zijn al dagen potdicht. Maar ondanks dat geniet ik bijna 24 uur per dag ‘live’ mee van wat als een van de hoogte- of dieptepunten in de Mexicaanse geschiedenis wordt beschouwd. De nachten zijn kort en straffe Mexicaanse koffie een onontbeerlijk goed.
Vrijdagochtend. De mariachimuziek dendert genadeloos mijn dromen binnen. Beneden mijn raam is het politieke circus alweer in volle gang. Met enige loomheid in het lijf kruip ik achter mijn computer met een dampende kop koffie. Alsof een hard wind tegen het gebouw blaast, voel ik mezelf en de huiskamer heen en weer wiegen. Met enige tegenzin zet ik mijn kop koffie weer neer. Schoenen aan, sleutel mee. Buenos dias! Buren groeten elkaar terwijl we door de trappenhuizen naar beneden lopen. Buiten is het een drukste van jewelste. Buurvrouw Alicia is op pantoffels met haar krulspelden in naar buiten gespoed. Ze knikt me bemoedigend toe. Veel witte-boorden-jongens die aan het ontbijt zaten in het restaurant beneden ons, staan met mobiele telefoons tegen het oor, sommigen druk gebarend.
Na tien minuten buiten te hebben gedraald, keert iedereen weer terug naar zijn stek. Ik zet de radio aan. De politieke discussies zijn even verstomd. Alle kanalen berichten over de aardbeving: Geen ongelukken, geen slachtoffers. Mexico-Stad staat nog overeind.
10 augustus 2006
Comments