'Net als in de film' zong Toontje lager. 'Nine years later' verschijnt op het bioscoopscherm en de film maakt een bewuste sprong in de tijd. Ik zag mijn sprong niet aankomen. Wel waren het negen mooie, intense jaren waarin er tijd noch ruimte leek te zijn voor schrijven en het delen van mijn ervaringen op de sociale media. Ik kon het alleen maar be-leven.
Vandaag, nieuwsgierig naar mijn 'oude' verhalen, las ik over mezelf in andere tijden en gleed er een glimlach over mijn gezicht. Hoe mooi waren die jaren van rondreizen en ontdekken en ongekende vrijheid. Vandaag woon ik weer terug in mijn ouderlijk dorp. Verrijkt met een 'grote' liefde, een thuis in de bergen en de komst van twee lieve, prachtige dochters die mijn eindeloze inspiratie en leerschool zijn. Getekend door het verlies van een 'compañero' en vader en het achterlaten van een land dat me zo dierbaar is.
Samen met mijn meiden leerde ik Nederland opnieuw kennen. Vanuit die wieg van zekerheid en veiligheid die de Lage Landen ons bood, konden we samen langzaam weer overeind krabbelen, met vallen en opstaan. 'Van proberen kun je leren, mam, zegt de juf'. Dat is verworden tot een levensmotto. Net als de mooie woorden in de kaft van het onbeschreven gebleven dagboek dat ik van mijn dochters en partner kreeg: 'Cada dia es una hoja en blanco.' Elke dag is een blanco pagina. Misschien kost het daarom wel zoveel moeite om de draad weer op te pakken. Bang om onbeschreven pagina's te vullen, een doel te geven.
Vertrouwen terugkrijgen in het leven blijkt een kwestie van een lange adem, geduld en compassie. Want van be-leven was mijn leven overgegaan in over-leven. Een strijd met het leven eigenlijk. Een bezoek aan Argentinië afgelopen januari rekende tenslotte af met een gecultiveerde illusie dat het gras daar groener is. En het werd heel duidelijk dat wat ik op moest lossen in mijzelf lag, niet erbuiten. Die realiteit maakte dat er een last van mijn schouders viel.. En vol goede moed keerden we gedrieën terug naar Nederland.
Kort daarna kwamen we in de ban van Corona. Teruggeworpen op mezelf in deze tijden van isolement, reisde ik getergd door een diepe doodsangst, door de donkerste diepen van mijn ziel. Alles heeft een reden. Negen jaar geleden heb ik op mijn knieën tijdens een prachtige volle-maan-nacht gebeden om te mogen leren onvoorwaardelijk lief te hebben. Jung verduidelijkte het nog even voor me. Ik moest deze vrouw, die lelijke heks die ook deel van mij is, kunnen omhelzen om uit mijn eigen beerput te kunnen komen...
Aan het einde van de lente met de heropening van de scholen kwam er licht. En de zomer die volgde was als een transparante bubbel van geluk.
De letters van dit verhaal vormen samen een intentie. Om een punt te mogen zetten achter een lang hoofdstuk, misschien wel het belangrijkste en meest leerzame hoofdstuk uit mijn leven. En, omdat ik mijn kinderen wil laten zien dat wat er ook gebeurt, je elke dag weer een nieuwe kans krijgt om aan een nieuw hoofdstuk te beginnen. 'Sela', zou mijn grootmoeder zeggen.
Mar
Comments