Nauwelijks nog geacclimatiseerd in het Nederlandse, zat ik alweer met mijn bullen in het vliegtuig op weg naar Cuba. Terwijl ik nog even nadenk over mijn idealen en vooral mijn ecologische voetafdruk die met de dag groter wordt, is daar alweer Parijs. Mijn toekomstige groep zit op dezelfde vlucht, maar ik tracht me incognito te houden. Overbodig bij nader inzien, ik heb ook geen idee wie 'zij' zouden kunnen zijn, het vliegtuig zit vol met potentiele Nederlandse groepsreizigers. Ik val in een ongemakkelijke doch welkome slaap....
Air France landt zacht op Cubaanse grond. Eindeloze rijen voor de douane. Het doordringende snerpende geluid van het ontsluitingssysteem op de blinde deuren die na controle opengaan. Mensen verdwijnen in het niets terwijl achter hen de deur weer automatisch dichttslaat. Volgende.
Een doordringende rooklucht slaat op mijn longen als ik de bagageruimte inloop. Ik zie een paar Fransen gretig naar hun sigaretten grijpen. Ja, hier mag het nog. Sterker nog, de bordjes 'verboden te roken' worden eigenlijk comleet genegeerd.
De bagage laat eindeloos op zich wachten. Er wordt druk getelefoneerd met het zo typische Cubaanse accent, maar vooralsnog lijkt er geen schot in te komen. En dus is de boodschap: wachten. Een vrouw naast me tracht haar enorme koffer van de band te lichten, maar het ding beweegt niet. Met haar imponerende voorgevel kijkt ze vervolgens in de richting van een paar assistenten die werkeloos tegen een paal hangen. Haar blik veranderd. Iets zwoels, verlegens en een vleugje wanhoop... Een van de mannen komt aangespoed. Ze wijst met haar lange priemende nagel naar het enorme ding dat aan zijn zoveelste rondje is begonnen. Hij maant de vrouw professioneel tot kalmte, legt zijn hand met een veelbetekenende blik op haar onderarm en roept vervolgens een jongere man bij zich aan wie hij rap orders uitdeelt. Als meerdere grijpt hij de gelegenheid aan en knoopt een praatje aan met de enorme boezem. Veel hoger komen zijn ogen niet. De vrouw heeft echter andere prioriteiten en meldt nog even dat har bagage breekbaar is. De jongen trekt aan het gevaarte op de band, trekt nog eens, zet dan vol zijn lijf achter het ding. Hij kan nog net overeind blijven terwijl de koffer overhelt. De vrouw lacht hem gul toe. En wijst vevolgens in de verte. Of hij zo goed zou willen zijn om nummer twee ook even van de band te lichten?
Tegen de tijd dat ik buiten kom staat de groep al verzameld en wel klaar. Geen gids noch chauffeur te bekennen. Ik besef dat ik eigenlijk niet eens weet wie ons op komt halen. Handig. Ik vraag een willekeurige chauffeur buiten of hij weet waar mijn bus is. Hij loodst me naar zijn kantoortje. Ik zie een paar bekende gezichten. Zou ik goed zitten? Een hooggeblondeerde dame weet me te vertellen dat mijn organisatie helaas niet meer met hun busmaatschappij werkt. Maakt niet uit hoor, je moet nu twee deuren verder zijn, succes kind! Daar vind ik vijf kanariegele t-shirts in een verhitte discussie. Ze kijken om als ik binnenloop in de kleine rokerige ruimte. Een jongeling springt op. Marlien? Ja, dat ben ik. Ik krijg een vette omhelzing en een ' hola que bola? Ja, met mij alles goed. Een snel afscheid van zijn collegea en we manoevreren ons wederom door de massa wachtende mensen.
La Habana. Heerlijk om weer terug te zijn. Ik ben doodmoe. Ik kijk de zwarte nacht in, alle beelden trachtend te absorberen. De gids lijkt zijn schade in te willen halen en onderhoudt de groep met allerlei wetenswaardigheden over de stad. Ik zie een aantal vechten tegen de slaap. Hotel Plaza, gebouwd in 1909 en gelegen aan het centrale park is een hoogstandje van koloniale architectuur. Beroemdheden als Albert Einstein en Ana Pavlova zouden hier ooit gelogeerd hebben. Sippend aan het welkomsdrankje maken we even snel kennis met elkaar. Morgen weer een nieuwe dag.
Temperaturen loop hoog op in juli en augustus. Zelfs de Cubanen klagen steen en been over de hoge vochtigheidsgraad. Voor de salsales had iedereen zich licht gekleed. De ventilatoren draaiden op volle toeren. De zon teisterde het aluminiumdak boven ons hoofd. De leraren fris en fruitig, zetten er goed het tempo in. Er was geen houden aan. Na twintig minuten was iedereen doorweekt. Een zeer slanke lerares wees een dame erop dat ze een prachtige boezem hadden om het maximale te slepen uit de 'chiqui-chiqui', een schuddende beweging die je met de schouders maakt en de boezem prachtig uit doet komen. Maar ja, die schouderbeweging vervolgens coordineren met de heupbeweging.... De lerares verzucht naast me dat een moord zou doen voor zulke borsten. Ze kijkt naar haar kleine boezem en dan met onbegrip in haar ogen op naar mij: 'Hoe kan het nou dat iemand zulke prachtige welvingen niet weet te gebruiken'?
Comments