De zon is nog maar net vanachter de bergen, de lucht voelt fris, de straten zijn rustig. Zaterdagochtend. In mijn favoriete cafeetje in Villa Las Rosas is het ook nog rustig. De koffiemachine rammelt en pruttelt. De ‘medialunas’ oftewel croissants, worden binnengebracht, vers uit te oven zo te ruiken. 
Ik ben alweer twee maanden terug op mijn stek in de bergen van Cordoba. Na twee maanden in het zuiden van het land te hebben vertoefd, was de omschakeling van Antarctische temperaturen naar de tropische zinderende hitte hier erg groot.
Antarctica was wederom een ‘beleving’. Woorden blijven tekort schieten om dit enorme en indrukwekkende continent te beschrijven. De Drake Passage blijft ook een prima obstakel om dit laatste stuk ‘ongerepte’ natuur te bereiken. Niettemin reisden een slordige veertigduizend toeristen het afgelopen seizoen wederom af naar deze witte wereld!
Het waren twee prachtige, afwisselende reizen met relaxte groepen. De eerste reis was redelijk vroeg in het seizoen en de bergen rond Ushuaia waren nog bedekt onder een dikke laag sneeuw terwijl we afvoeren over het Beaglekanaal. Ook Antarctica kwam pas laat uit haar winterslaap. 
Sommige kanalen lagen nog vol ijs, een aantal landingen was het flink ploegen door een dikke laag sneeuw. De winden waren ons helaas niet gunstig gezind waardoor we op de heen- en terugweg grotendeels op de motoren aangewezen waren, wat het schip instabieler maakt en daardoor...beweeglijk. Menigeen werd geveld en ook ikzelf was genoodzaakt het toilet de eerste dagen op te zoeken of even te gaan liggen. Het weerzien met Antarctica was bijzonder, Drake Passage alweer gauw vergeten. Een immense sneeuwwereld lag op ons te wachten, ons langzaam opnemend in haar witte ijsarmen. Door kanalen voeren we dieper naar het zuiden. De dagen vlogen voorbij met soms wel drie landingen per dag. De zodiacs voeren door weer en wind om iedereen zo snel mogelijk aan land te krijgen. Aan land ontmoetten we de vele kinband-, Adelie- en ezelspinguinkolonies soms afgewisseld met een groep zee-olifanten, Weddell- of krabeterzeehonden. Jagers - vogels - die immer rond de stinkende pinguinnesten patrouilleerden op zoek naar een onbewaakt ei of klein pinguinjong. Kaarten posten in het meest zuidelijke postkantoor van de wereld, Port Lockroy, wegdromen in Wordie's hut, de vele oude boeken doorbladerend, gezeten tussen de typemachine en het kleine legerbed. Hoe zouden zij toen Antarctica hebben beleefd?
Op de tweede reis mochten we de eerstgeboren pinguïnkuikens en het prille oudergeluk aanschouwen. Kleine grijze frummels, diep weggedoken onder ouders‘ warme buik. De feestdagen kwamen en gingen, de kerstboom werd na ’n dag reeds opgeborgen omdat het meer een obstakel was aan boord dan een bijdrage aan de algehele sfeer. Helaas was ik geveld door een virus, waardoor het indrukwekkende kerstmaal en de zeer gezellige kerstavond volledig aan me voorbij is gegaan, evenals de eerste kerstdag. Maar Oudejaarsdag was de dag om een ‘n bad te nemen in het Antarctische water als gepast ritueel afscheid van 2009. Geweldig, maar best fris....! Terwijl het scheepskanon met drie schoten het nieuwe jaar inluidde en de luchten om ons heen alle kleuren van de regenboog aannamen – het besef van tijd verlaat je compleet op deze breedtegraad, de zon gaat amper meer onder – deelden we het begin van dit nieuwe jaar met de onderzoekers van het Ukrains onderzoeksstation Vernadsky onder het genot van een wodka.
Op 9 januari 2010 arriveerde Bark Europa weer in Ushuaia, waar ik enigszins weemoedig afscheid nam van de groep en mijn bijzondere collega’s. Twee maanden deelden we lief en leed, en nu was het weer tijd om elk ons weegs te gaan.
P.S. Hiernaast de onweerstaanbaar leuke filmpjes van 'Pingu'! Voor kinderen en volwassen...!
P.S. Voor meer verhalen en info over de reis, Antarctica en Bark Europa: www.barkeuropa.nl
Ik ben alweer twee maanden terug op mijn stek in de bergen van Cordoba. Na twee maanden in het zuiden van het land te hebben vertoefd, was de omschakeling van Antarctische temperaturen naar de tropische zinderende hitte hier erg groot.
Antarctica was wederom een ‘beleving’. Woorden blijven tekort schieten om dit enorme en indrukwekkende continent te beschrijven. De Drake Passage blijft ook een prima obstakel om dit laatste stuk ‘ongerepte’ natuur te bereiken. Niettemin reisden een slordige veertigduizend toeristen het afgelopen seizoen wederom af naar deze witte wereld!
Het waren twee prachtige, afwisselende reizen met relaxte groepen. De eerste reis was redelijk vroeg in het seizoen en de bergen rond Ushuaia waren nog bedekt onder een dikke laag sneeuw terwijl we afvoeren over het Beaglekanaal. Ook Antarctica kwam pas laat uit haar winterslaap. 
Sommige kanalen lagen nog vol ijs, een aantal landingen was het flink ploegen door een dikke laag sneeuw. De winden waren ons helaas niet gunstig gezind waardoor we op de heen- en terugweg grotendeels op de motoren aangewezen waren, wat het schip instabieler maakt en daardoor...beweeglijk. Menigeen werd geveld en ook ikzelf was genoodzaakt het toilet de eerste dagen op te zoeken of even te gaan liggen. Het weerzien met Antarctica was bijzonder, Drake Passage alweer gauw vergeten. Een immense sneeuwwereld lag op ons te wachten, ons langzaam opnemend in haar witte ijsarmen. Door kanalen voeren we dieper naar het zuiden. De dagen vlogen voorbij met soms wel drie landingen per dag. De zodiacs voeren door weer en wind om iedereen zo snel mogelijk aan land te krijgen. Aan land ontmoetten we de vele kinband-, Adelie- en ezelspinguinkolonies soms afgewisseld met een groep zee-olifanten, Weddell- of krabeterzeehonden. Jagers - vogels - die immer rond de stinkende pinguinnesten patrouilleerden op zoek naar een onbewaakt ei of klein pinguinjong. Kaarten posten in het meest zuidelijke postkantoor van de wereld, Port Lockroy, wegdromen in Wordie's hut, de vele oude boeken doorbladerend, gezeten tussen de typemachine en het kleine legerbed. Hoe zouden zij toen Antarctica hebben beleefd?Op de tweede reis mochten we de eerstgeboren pinguïnkuikens en het prille oudergeluk aanschouwen. Kleine grijze frummels, diep weggedoken onder ouders‘ warme buik. De feestdagen kwamen en gingen, de kerstboom werd na ’n dag reeds opgeborgen omdat het meer een obstakel was aan boord dan een bijdrage aan de algehele sfeer. Helaas was ik geveld door een virus, waardoor het indrukwekkende kerstmaal en de zeer gezellige kerstavond volledig aan me voorbij is gegaan, evenals de eerste kerstdag. Maar Oudejaarsdag was de dag om een ‘n bad te nemen in het Antarctische water als gepast ritueel afscheid van 2009. Geweldig, maar best fris....! Terwijl het scheepskanon met drie schoten het nieuwe jaar inluidde en de luchten om ons heen alle kleuren van de regenboog aannamen – het besef van tijd verlaat je compleet op deze breedtegraad, de zon gaat amper meer onder – deelden we het begin van dit nieuwe jaar met de onderzoekers van het Ukrains onderzoeksstation Vernadsky onder het genot van een wodka.
Op 9 januari 2010 arriveerde Bark Europa weer in Ushuaia, waar ik enigszins weemoedig afscheid nam van de groep en mijn bijzondere collega’s. Twee maanden deelden we lief en leed, en nu was het weer tijd om elk ons weegs te gaan.
P.S. Hiernaast de onweerstaanbaar leuke filmpjes van 'Pingu'! Voor kinderen en volwassen...!
P.S. Voor meer verhalen en info over de reis, Antarctica en Bark Europa: www.barkeuropa.nl
Comments