Brieven uit Argentinië

Terwijl ik mijn handen warm aan een overheerlijke ‘mate araucano’ bereid met koffie van de zaden van de algarrobo-boom, staar ik naar buiten. Het zicht reikt vandaag niet verder dan vijf meter. De bergen zijn in de wolken gehuld. Het was dan ook hoog tijd dat de kou zijn intrek kwam nemen. De afgelopen dagen waren buitensporig mooi en warm. De avonden fris en gevuld met de geuren van de herfst. Een aantal lokalen warenreeds voorbereid op het ‘ergste’. Wollen muts op, handschoenen aan. De Cordobes heeft het erg snel koud... Vanochtend kwamen de witte slierten als een vertraagde lawine over de toppen van de bergen van Achala rollen. Binnen een uur bevond ik me in een witte wolkenwereld. Het dorp en de rivier beneden me volledig onzichtbaar, de bergen zijn verdwenen alsof ze weg-gefotoshop-t zijn uit een landschapsfoto. De honden liggen, bij wijze van uitzondering, dicht tegen elkaar aan, elkaars warmte benuttend. Al wekenlang lopen kinderen door de velden te struinen op zoek naar ‘leña’,...

Door het openstaande raam waait soms onverwacht een briesje. De zon staat hoog aan de hemel. Vlinders fladderen onvermoeibaar door de eindeloze velden bloemen. Krekels schijnen ook geen siësta te houden. In Los Hornillos, een dorpje gelegen in de provincie Cordoba vind je op dit uur van de dag geen levende ziel op straat. Zelfs de Ruta 14 die dwars door het dorp loopt, is rustig. Het is simpelweg te warm om je in de zon te begeven, laat staan een auto. Vanuit mijn nieuwe optrekje kijk ik uit op de bergen van Achala. Daar waar de vegetatie ophoudt, rijzen imponerende, gekartelde bergrichels omhoog. Schaduwen van wolken maken grillige bewegingen op de kale rotswanden, doods en voor het oog onbewoonbaar. Een eenzame gier cirkelt door de lucht. Traslasierra is het gebied dat letterlijk ‘achter de bergen’ ligt. Ver beneden me kronkelt de Rio Nono, afwateringsrivier van het nabijgelegen stuwmeer. Terwijl het Patagonische zuiden zich langzaam begint voor te bereiden op de komst van de herfst,...

Gisteren liep ik dorstig een kiosk in in het stadje Puerto Madryn. Op mijn teenslippers - ja, 't is nog steeds zomer hier.  Terwijl ik de deur van de koeling opentrek om een fles water te pakken, valt mijn oog op een met stift geschreven papiertje dat haastig op de ruit is geplakt: pas op, deze deur niet zonder schoeisel openen.  Het gebrek aan kleingeld is ook een nachtmerrie. Winkels kopen uit pure wanhoop op zwarte markten duur muntgeld op. En daarvan zijn een aanzienlijk aantal munten ook nog eens vals. Niet dat iemand zich daar veel van aantrekt. Muntgeld is muntgeld. Het is makkelijker om er vanaf te komen dan ze te vergaren. Dus, als je munten hebt, tracht je ze zo lang mogelijk te behouden. Het komt steeds vaker voor dat je in plaats van 10 cent twee snoepjes krijgt. De bus eist nog steeds gepast kleingeld. Dus je moet je je kleingeld 'managen'. Of lopen. Of een pakje kauwgum kopen om weer kleingeld retour te krijgen. En dan hopen dat ze dat kleingeld weer niet in s...

Maandag 22 december 2008. Nog tien dagen tot 2009. De afgelopen dagen heb ik al overvloedig kunnen mediteren op de Ruta Nacional 3. Met een snelheid van negentig kilometer per uur zestienhonderd kilometer afleggen door over de eindeloos rechte wegen van Patagonie, daar word je best rustig van. Het is nog geen twee maanden geleden dat ik Nederland verliet, maar het lijkt alweer zo lang geleden. Mijn reis naar Antarctica absorbeerde dan ook snel al mijn energie en aandacht. Een reis om niet snel te vergeten. Antarctica valt niet te vatten in woorden. Onmogelijk. Negen dagen zeilen over Drake Passage is ook niet over te brengen. Dagenlang geen land zien. Overgeleverd zijn aan de kuren van deze beruchte oceaan, 't is best even wennen. De ene dag een gladde waterspiegel, de andere een furieuze watermassa die geen andere intentie lijkt te hebben dan jouw leven zo zuur mogelijk te maken. En dat dan dagenlang. Het leven aan boord van een schip is een verhaal apart. Bij een stevig windje ve...

As we wake up, we can hear the wind blowing furiously against Europa’s steel. It was indeed what you would call a rocky night. Breakfast continues to be a tempting activity as few of us manage to have it without spilling from the bowls of milk, juice and yoghurt or worse, have a personal encounter with one of the walls surrounding us. Every movement has to be coordinated and the rule ‘one hand for the ship’ is mandatory if one does not want to cause any damage to himself or ship inventory. Since yesterday night it is no longer allowed to go out on deck without a harnass. Waves are flooding the deck continuously. Scuppers have a full-time job getting the water mass out and the deckhouse windows have been closed from the outside to avoid big waves breaking them. Wind force reaches 9 Bft. Fortunately this weather is only the tail of a storm that has already passed by. Nevertheless, the swells, waves rolling in from all directions show us that we’re lucky not to have been here when the sto...

While the snow is falling down, two people are dancing tango on deck. The same circle, over and over again. Tango music sounds from the speakers, the teacher counting and watching as their steps improve. The captain is writing his speech, the galley busy baking the sweetest of wedding cakes. Champagne is brought up from the dry stores. An old shower curtain is converted into an elegant wedding gown. Petermann Island is a snow-covered and domed island rising to a rocky summit. Along the rocky coastline there are many bays, decorated by the most beautiful of ice sculptures. The island is inhabited by Adelie penguins, blue-eyed shags and south polar skuas. As we land, snow is still blowing around our heads. We gather close to a refuge hut, overtaken completely by a gentoo penguin colony. When the couple approaches, the wedding tune sounds from Jan’s Uruguayan native instrument accompanied by Esther and Sabine’s lyrics. Surrounded by white and penguins, the whole scenery is somewhat odd....

As we approach land, everybody is getting really excited. This is the first landing on what actually is Antarctic mainland. Several thousands of kilometers away from the actual hart of the continent, still, to us it feels as if we reached the most southern land. Temperatures have gone down considerately, the world around us all turned all white. Just a couple of giant mountains are able to show their bare solid rock, pushing their pieks through the enormous layers of compressed ice and snow, reminding us that we really still are on Planet Earth. Below us the seemingly endless, deep blue Southern Ocean. Although clouded, the water is calm, reflecting perfectly what is above the surface. A colony of gentoo penguins welcome us with their loud noises as does the penetrating guano smell of the penguin colony. Immense glaciers surround the boat. From time to time there is the cracking sound of falling ice, causing waves to sweep up the beach and scare away both penguins and tourists. From ab...