Brieven uit Argentinië

'Net als in de film' zong Toontje lager. 'Nine years later' verschijnt op het bioscoopscherm en de film maakt een bewuste sprong in de tijd. Ik zag mijn sprong niet aankomen. Wel waren het negen mooie, intense jaren waarin er tijd noch ruimte leek te zijn voor schrijven en het delen van mijn ervaringen op de sociale media. Ik kon het alleen maar be-leven.  Vandaag, nieuwsgierig naar mijn 'oude' verhalen, las ik over mezelf in andere tijden en gleed er een glimlach over mijn gezicht. Hoe mooi waren die jaren van rondreizen en ontdekken en ongekende vrijheid. Vandaag woon ik weer terug in mijn ouderlijk dorp. Verrijkt met een 'grote' liefde, een thuis in de bergen en de komst van twee lieve, prachtige dochters die mijn eindeloze inspiratie en leerschool zijn. Getekend door het verlies van een  'compa ñ ero'  en vader en het achterlaten van een land dat me zo dierbaar is.  Samen met mijn meiden leerde ik Nederland opnieuw kennen. Vanuit die wieg van...

De winter is net een dag begonnen en het ijs staat hier op de droge vegetatie. 't Is fris vanochtend. Maar na de gure nattigheid is het heerlijk om de hemel weer kraakhelder te zien vandaag. Terwijl de laatste sterren verdwijnen achter het blauwe ochtendlicht en de maan getaag haar weg vervolgd naar de andere einder, word de wereld hier langzaam wakker. Het valt niet mee om vroeg op te staan. Het is lang donker en het bedje is heerlijk warm. Een koude douche neem ik al een paar weken niet meer 's ochtends, maar zelfs het water in mijn gezicht voelt ijzig aan. Ik kan geen droog hout vinden en besluit mijn ochtendmeditatie dan maar met een trui extra aan te doen. Ik slurp van mijn bakje dagelijkse thee gemaakt van 'carqueja', een wonderbaarlijk kruid waar ik het komende jaar vrienden mee moet zien te worden. Geen makkelijke taak, want mijn gehemelte staat stijf van de bitterheid die zich aan haar vastklampt en zelfs met slikken blijf die diepe smaak in de mond hangen. Het...

Vers aangekomen in Buenos Aires na een lange dagrit voor een drieweeks verblijf in deze metropool, geniet ik een moment van de heerlijk riekende bak sterke koffie in het dichtstbijzijnde Essostation. Ik mis de bergen nu al, maar de ontmoeting met de stad is sympathiek. Vriendelijk personeel, de tv boven mijn hoofd weliswaar aan, maar het volumen op aangenaam nivo. Een verliefd stel een tafel verder, elkaars handen strelend onder het felle tl-licht van de Esso 'Tigermarket'. Het leven is mooi. En de mens is en blijft een raar wezen. Maar goed, nu we er dan toch allemaal zijn, kunnen we er maar beter even goed de schouders onder zetten! Na mijn eerste succesvolle stappen van de afgelopen maanden op de lokale markten met wat ze hier "Medicina Tradicional' noemen, zullen de komende twee weken in het licht van het werk met de handen staan; Californische massage. Terwijl ik het laatste hoofdstuk anatomie doorploeg met het woordenboek bij de hand, denk ik glimlachend terug aa...

Casa Gaia heeft een uitgebreid assortiment aan essentiële oliën die elk met hun eigen subtiele en natuurlijke 'fragance' een effect hebben op onze emotionele, psychische en spirituele gesteldheid. Sinds de tijden van farao's werden deze oliën al gebruikt als medicinale oliën, zalven, parfums, in baden etc. en hun kracht en energie blijft opmerkelijk. Binnenkort gaat Earthrootz (www.earthrootz.blogspot.com), mijn tweede weblog de lucht in. Daar kun je meer info vinden over de etherische of essentiële oliën en waar ze voor dienen. Je kunt ze ook bestellen als je dat wilt. Casa Gaia heeft een eigen website: http://www.casagaia.com.ar/ maar deze is helaas alleen in het Spaans te bewonderen. 'Niemand beleeft het verleden zo volledig als ons reukorgaan', Vladimir Nabakou

‘Nee, ik heb twee broers!’ Hoe vaak ik het niet heb moeten zeggen. Het was ook een volledige verrassing dat mijn broers in zo’n korte tijd allebei langskwamen! Begin maart was ik wederom in Buenos Aires, dit keer om Ronald, mijn oudste broer op te halen op het vliegveld. Hij was na de hevige storm in Parijs weliswaar ’n dag vertraagd, maar rond twee ’s nachts kwam hij – zonder bagage – door de gate lopen! Een sprongetje van vreugde. Een heerlijk hotelletje Gorriti 4290 (http://www.gorriti4290.com.ar/site-2009.html) in de wijk Palermo, waar vooral mijn broer even goed op adem kon komen. Op 'n paar blokken van de luxe winkelwijk Palermo Soho, vol met heerlijke restaurantjes en bruisend van activiteit begon zijn verblijf goed. Twee dagen door de bekende wijken van de stad geslenterd, La Boca en het stadion mocht uiteraard niet ontbreken! Een imitatie-Diego Maradona had het goed bekeken met zijn 'foto met Maradona'-handeltje, hij had goed zijn tweelingbroer kunnen zijn maar dan...

Het is bijna een jaar geleden dat ik in dit dorp Los Hornillos aankwam voor een bezoek aan mijn dierbare vrienden Federico en Vanesa die acht maanden daarvoor met een volgeladen auto en onbekende bestemming waren vertrokken uit Puerto Madryn – waar ik toentertijd ook woonde - om een nieuw ‘thuis’ te gaan zoeken. Federico en Vanesa zijn ’n paar maanden geleden verhuisd naar Nono, ’n stadje twintig kilometer hiervandaan. En een paar weken geleden vertelden ze me dat ze weer hun biezen gaan pakken. Dit keer met een bestemming. Ze gaan een tijd wonen in ’n Indiase spirituele gemeenschap van Ananda Marga in Sapucai, een plaatsje in Paraguay... Volgens Eduardo - mijn buurman en de eigenaar van het land waar ik woon heeft ’n mens als ik – ’n ram dus – gemiddeld tachtigduizend gedachten, waar ‘n ‘normaal’ mens er ‘slechts’ veertigduizend schijnt te hebben. Dat ik er veel heb, da’s ’n duidelijk verhaal. En dat ik er af en toe dol van word, kan ik alleen maar bevestigen. En om de bomen weer doo...

Aerolineas Argentinas, nu weer in trotse handen van de Argentijnen - vloog me de slordige 3100 kilometer die tussen Ushuaia - de meest zuidelijke stad van de wereld, volgens de Argentijnen uiteraard - en Buenos Aires ligt in vier uurtjes. In Buenos Aires trof ik mijn jongste broer Rudolf in ’n hotelletje in de wijk Recoleta. Een mooie eraring om hem twee weken aan mijn zijde te hebben. We hadden nog nimmer zoveel tijd samen doorgebracht. Na een paar dagen 'mondain' Buenos Aires vlogen we in 'n uur lekker luxe met het vliegtuig naar Cordoba-Stad. De stad Cordoba is in januari een 'infierno' zoals de Cordobezen dat zeggen; een hel. De druppende airco's boven je hoofd en het zinderende asfalt tussen de hoge gebouwen maken het verblijf tot een vrij korte. Met de bus vervolgen we onze weg over de bergen naar ‘mijn’ dorp, Los Hornillos. De provincie Cordoba beleefde hoogzomertijden. Overal veel toeristen, en zeer hoge temperaturen. De bushalte ligt aan de voet van d...

De zon is nog maar net vanachter de bergen, de lucht voelt fris, de straten zijn rustig. Zaterdagochtend. In mijn favoriete cafeetje in Villa Las Rosas is het ook nog rustig. De koffiemachine rammelt en pruttelt. De ‘medialunas’ oftewel croissants, worden binnengebracht, vers uit te oven zo te ruiken. Ik ben alweer twee maanden terug op mijn stek in de bergen van Cordoba. Na twee maanden in het zuiden van het land te hebben vertoefd, was de omschakeling van Antarctische temperaturen naar de tropische zinderende hitte hier erg groot. Antarctica was wederom een ‘beleving’. Woorden blijven tekort schieten om dit enorme en indrukwekkende continent te beschrijven. De Drake Passage blijft ook een prima obstakel om dit laatste stuk ‘ongerepte’ natuur te bereiken. Niettemin reisden een slordige veertigduizend toeristen het afgelopen seizoen wederom af naar deze witte wereld! Het waren twee prachtige, afwisselende reizen met relaxte groepen. De eerste reis was redelijk vroeg in het seizoen en...

Het is alweer bijna een maand geleden dat ik op het vliegtuig terug naar Argentinie stapte. Herfstend Nederland achterlatend, trof ik hier een onder de hitte bezwijkend Cordoba aan. Terwijl het diepe zuiden worstelt met de zware sneeuwval, is het hier zoeken naar een stukje schaduw dat enige verkoeling biedt. Wervelwinden teisteren het gebied dat door bosbranden volledig kaal is gebrand. Ik kan ze goed zien vanaf de berg. Het meer dat ver beneden me ligt, is omgetoverd in een enorme, weliswaar groene, vlakte, met een klein kronkelend stroompje dat dapper haar weg naar beneden zoekt onder de felle zon. Water, is het woord dat in bijna alle dagelijkse conversaties terugkeert. Elke dag zijn er families die geen water uit de kraan krijgen. De verkoop van watertanks is drastisch gestegen. Over de radio wordt opgeroepen tot zuinigheid. Auto's wassen, zwembaden van schoon water voorzien, planten water geven....verboden. Vanochtend werd de voorlopige balans opgemaakt: er is 380.000 hectare...

Glyfosaat, een onkruidverdelger die in de sojateelt gebruikt wordt, is verantwoordelijk voor misvormingen bij pasgeborenen, miskramen en kankers. Dit product zit in de samenstelling van Round Up, een pesticide die verkocht wordt door de Amerikaanse onderneming Monsanto. Verschillende studies bevestigen het gevaar van deze producten en de schade die zij veroorzaken voor de personen die ermee omgaan. Geïrriteerde ogen, hoofd- en maagpijn, braken, huidaandoeningen op handen, gezicht en benen: dat zijn de symptomen bij Maira Castillo. Dit meisje, amper vier jaar, lijdt aan een sterke vergiftiging door pesticiden; een intensieve behandeling vereist dringende hospitalisatie. Heel de familie woont in Quimili in Argentina. Reeds vijftig jaar werken zij allen in de landbouw. Niemand twijfelt aan de oorzaak van Maira's ziekte. Het gaat hier om pesticiden die met een vliegtuig over de aangrenzende sojavelden verspreid worden. Jammer genoeg is haar ziekte geen alleenstaand geval. De voorbije t...

Terwijl ik mijn handen warm aan een overheerlijke ‘mate araucano’ bereid met koffie van de zaden van de algarrobo-boom, staar ik naar buiten. Het zicht reikt vandaag niet verder dan vijf meter. De bergen zijn in de wolken gehuld. Het was dan ook hoog tijd dat de kou zijn intrek kwam nemen. De afgelopen dagen waren buitensporig mooi en warm. De avonden fris en gevuld met de geuren van de herfst. Een aantal lokalen warenreeds voorbereid op het ‘ergste’. Wollen muts op, handschoenen aan. De Cordobes heeft het erg snel koud... Vanochtend kwamen de witte slierten als een vertraagde lawine over de toppen van de bergen van Achala rollen. Binnen een uur bevond ik me in een witte wolkenwereld. Het dorp en de rivier beneden me volledig onzichtbaar, de bergen zijn verdwenen alsof ze weg-gefotoshop-t zijn uit een landschapsfoto. De honden liggen, bij wijze van uitzondering, dicht tegen elkaar aan, elkaars warmte benuttend. Al wekenlang lopen kinderen door de velden te struinen op zoek naar ‘leña’,...

Door het openstaande raam waait soms onverwacht een briesje. De zon staat hoog aan de hemel. Vlinders fladderen onvermoeibaar door de eindeloze velden bloemen. Krekels schijnen ook geen siësta te houden. In Los Hornillos, een dorpje gelegen in de provincie Cordoba vind je op dit uur van de dag geen levende ziel op straat. Zelfs de Ruta 14 die dwars door het dorp loopt, is rustig. Het is simpelweg te warm om je in de zon te begeven, laat staan een auto. Vanuit mijn nieuwe optrekje kijk ik uit op de bergen van Achala. Daar waar de vegetatie ophoudt, rijzen imponerende, gekartelde bergrichels omhoog. Schaduwen van wolken maken grillige bewegingen op de kale rotswanden, doods en voor het oog onbewoonbaar. Een eenzame gier cirkelt door de lucht. Traslasierra is het gebied dat letterlijk ‘achter de bergen’ ligt. Ver beneden me kronkelt de Rio Nono, afwateringsrivier van het nabijgelegen stuwmeer. Terwijl het Patagonische zuiden zich langzaam begint voor te bereiden op de komst van de herfst,...

Gisteren liep ik dorstig een kiosk in in het stadje Puerto Madryn. Op mijn teenslippers - ja, 't is nog steeds zomer hier.  Terwijl ik de deur van de koeling opentrek om een fles water te pakken, valt mijn oog op een met stift geschreven papiertje dat haastig op de ruit is geplakt: pas op, deze deur niet zonder schoeisel openen.  Het gebrek aan kleingeld is ook een nachtmerrie. Winkels kopen uit pure wanhoop op zwarte markten duur muntgeld op. En daarvan zijn een aanzienlijk aantal munten ook nog eens vals. Niet dat iemand zich daar veel van aantrekt. Muntgeld is muntgeld. Het is makkelijker om er vanaf te komen dan ze te vergaren. Dus, als je munten hebt, tracht je ze zo lang mogelijk te behouden. Het komt steeds vaker voor dat je in plaats van 10 cent twee snoepjes krijgt. De bus eist nog steeds gepast kleingeld. Dus je moet je je kleingeld 'managen'. Of lopen. Of een pakje kauwgum kopen om weer kleingeld retour te krijgen. En dan hopen dat ze dat kleingeld weer niet in s...

Maandag 22 december 2008. Nog tien dagen tot 2009. De afgelopen dagen heb ik al overvloedig kunnen mediteren op de Ruta Nacional 3. Met een snelheid van negentig kilometer per uur zestienhonderd kilometer afleggen door over de eindeloos rechte wegen van Patagonie, daar word je best rustig van. Het is nog geen twee maanden geleden dat ik Nederland verliet, maar het lijkt alweer zo lang geleden. Mijn reis naar Antarctica absorbeerde dan ook snel al mijn energie en aandacht. Een reis om niet snel te vergeten. Antarctica valt niet te vatten in woorden. Onmogelijk. Negen dagen zeilen over Drake Passage is ook niet over te brengen. Dagenlang geen land zien. Overgeleverd zijn aan de kuren van deze beruchte oceaan, 't is best even wennen. De ene dag een gladde waterspiegel, de andere een furieuze watermassa die geen andere intentie lijkt te hebben dan jouw leven zo zuur mogelijk te maken. En dat dan dagenlang. Het leven aan boord van een schip is een verhaal apart. Bij een stevig windje ve...

As we wake up, we can hear the wind blowing furiously against Europa’s steel. It was indeed what you would call a rocky night. Breakfast continues to be a tempting activity as few of us manage to have it without spilling from the bowls of milk, juice and yoghurt or worse, have a personal encounter with one of the walls surrounding us. Every movement has to be coordinated and the rule ‘one hand for the ship’ is mandatory if one does not want to cause any damage to himself or ship inventory. Since yesterday night it is no longer allowed to go out on deck without a harnass. Waves are flooding the deck continuously. Scuppers have a full-time job getting the water mass out and the deckhouse windows have been closed from the outside to avoid big waves breaking them. Wind force reaches 9 Bft. Fortunately this weather is only the tail of a storm that has already passed by. Nevertheless, the swells, waves rolling in from all directions show us that we’re lucky not to have been here when the sto...

While the snow is falling down, two people are dancing tango on deck. The same circle, over and over again. Tango music sounds from the speakers, the teacher counting and watching as their steps improve. The captain is writing his speech, the galley busy baking the sweetest of wedding cakes. Champagne is brought up from the dry stores. An old shower curtain is converted into an elegant wedding gown. Petermann Island is a snow-covered and domed island rising to a rocky summit. Along the rocky coastline there are many bays, decorated by the most beautiful of ice sculptures. The island is inhabited by Adelie penguins, blue-eyed shags and south polar skuas. As we land, snow is still blowing around our heads. We gather close to a refuge hut, overtaken completely by a gentoo penguin colony. When the couple approaches, the wedding tune sounds from Jan’s Uruguayan native instrument accompanied by Esther and Sabine’s lyrics. Surrounded by white and penguins, the whole scenery is somewhat odd....